Nallagonda Kathalu

గట్టిగ తిరిగితే ఒక ఇరవై నిమిషాలల్ల మా ఊరు చూశుడు అయిపోతది. ‘అర్బనూరు’ అని నేనొక కథ కోసం కనిపెట్టిన పదం మా ఊరిని చూసి పెట్టిందే. అచ్చంగా అట్లనే ఉంటది మా ఊరు. సిటీకి ఊరులెక్క. ఊరికి సిటీలెక్క. నేను మా ఊరి గురించి, మా ఊరి మనుషుల గురించి, మా నాన్న గురించి, మా అమ్మ గురించి చెప్పాల్నని చానా రోజుల్నించి అనుకుంటున్న. చెప్తానికి చానా కథలున్నయి సరే, అయి ఎట్ల చెప్పాలి? ఏది కథ అయితది? ఈ జ్ఞాపకాలు, ఇష్టాలన్నీ పోగేసి ఏం కథ రాయాలి? ఇదంత నా మెదడుల తిరుగుతనే ఉండె. మొత్తానికి కొన్ని కథలు దొరికినయి. వాటి గురించి ఆలోచించుకుంట ఈ కథలు రాస్తుంటె నాకు నేను దొరుకుతనే ఉన్న. ఒక్కసారి గతాలకువోతే మనకు మనం గుర్తొస్తమంటే ఇదే. ఇయి రాస్తుంటే నన్ను నేను మళ్లా దోలాడుకుంటున్నట్టు, నాకు నేను మళ్లా దొరుకుతున్నట్టు అనిపిచ్చింది. మీగ్గూడ అట్లనే అనిపిస్తదా లేదా చెప్పలేను. సదివి మీరే చెప్పాలి.

కొత్తతరం రచయితల్లో మల్లికార్జున్ రాసిన ఒక నోస్టాల్జియా సిరీస్ నల్లగొండ కథలు. రచయిత చిన్న నాడు చూసిన నల్లగొండ టౌన్, దాని చుట్టూ అల్లుకున్న అతని బాల్యం. తాను ఎదుగుతూ వస్తూండగా చూసిన మార్పులూ. చుట్టూ ఉన్న మనుషులూ ఇవే కథా వస్తువులు. అమాయకమైన బాల్యం, అప్పటి కష్టాలూ, సంతోషాలూ అన్నిటి కలబోత ఈ పుస్తకం. అన్నీ రెండు మూడు పేజీలకు మించని కథలే. కానీ ఒక్కసారి మొదలు పెట్టాక పూర్తి చేసే దాకా పక్కకు పెట్టటం మాత్రం అసాధ్యమే. కారణం రచయిత రాసిన శైలి కావచ్చు, అందులో చెప్పిన విషయాల్లో ఎక్కడో ఒకచోట మన జీవితంలోని ఏదో ఒక విషయానికి కనెక్ట్ కావటం వల్ల కూడా కావచ్చు. మనలో ఒక బాల్యాన్ని, ఒకప్పటి జీవితం తాలూకు ఙ్ఞాపకాలని తట్టిలేపే కథలు ఈ నల్లగొండ కథలు.