Digantham

ఏ ముఖమూ లేని నేను నా ముందు పరిగెత్తుతున్నాను. ముఖమే లేని యింకో నేను... నన్నే తరుముకుంటున్నాను. ముందు పరుగెత్తే నేనూ.... వెనక తరిమే మరో నేనూ... నా నేనులు వేటాడేదీ వెంటాడ్తోన్నదీ. గాలిస్తున్నది.... ఎక్కడో కోర్కెల దొమ్మీలో... ఏవో ఆశల తొక్కిసలాటలో పారేసుకున్న ముఖాన్నే... మనిషి ముఖాన్నే... ఎంతకీ దొరకదా ముఖం... ఎక్కడో దూరంగా దిగంతం దగ్గర లీలగా కనీ కనబడకా.... మభ్యపెడ్తుంది.... అలా... అలా... అనేకమైన నేనులుగా చీలిపోయి, చిట్లిపోయి, చెదిరిపోయి నిజముఖ లాలసతో పరిగెడుతూ... పరిగెడ్తూ.. అలసిపోయి... ఉన్నట్టుంది మెట్లు. ఎక్కుతున్నాను... ఎక్కుతున్నాను... ఎక్కుతూనే వున్నాను.... యెంతకీ మెట్లు మాయం కావు.... - కాశీభట్ల వేణుగోపాల్

‘దిగంతం’లో ఒక సూటిగా సాగే సంఘటనల కథ కంటే మనిషి అంతరంగ ప్రయాణానికే ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఉంటుంది. తన ముందు పరుగెత్తే మరో “నేను”ని వెంబడిస్తూ, తనలోనే పోగొట్టుకున్న అసలు ముఖాన్ని వెతుక్కునే వ్యక్తి అనుభవాల రూపంలో కథ ముందుకు సాగుతుంది. కోరికల దొమ్మీ, ఆశల తొక్కిసలాటలో మనిషి తన అసలు ముఖాన్ని కోల్పోయినప్పుడు, దాన్ని తిరిగి పొందడానికి చేసే ప్రయత్నమే ఒక అంతులేని పరుగులా మారుతుంది. ముందుకు పరిగెత్తే “నేను”, దాన్ని తరుముతున్న మరో “నేను”—ఇలా వ్యక్తిత్వం అనేక ముక్కలుగా విడిపోయిన అనుభూతి నవలలో ప్రతీకాత్మకంగా వ్యక్తమవుతుంది. తన నిజమైన ముఖాన్ని వెతుక్కుంటూ సాగుతున్న ఈ ప్రయాణంలో మనిషి ఎప్పటికీ చేరుకోలేని ఒక “దిగంతం” వైపు చూస్తూనే ఉంటాడు. మెట్లు ఎక్కుతూనే ఉన్నా అవి ఎక్కడ ముగుస్తాయో తెలియని అనుభూతి, జీవితంలో సమాధానం దొరకని అన్వేషణకు ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. వ్యక్తిత్వం, అస్తిత్వం, కోరికలు, స్వీయ అన్వేషణ, అంతరంగ సంఘర్షణ వంటి అంశాలను కాశీభట్ల తన ప్రత్యేకమైన రచనా శైలిలో ఆవిష్కరించిన నవల ‘దిగంతం’. కాశీభట్ల వేణుగోపాల్ రచనల జాబితాలో ఇది నవలగా నమోదైంది.